Sarıl bana, mesâfeler engel mi
Sadrını genişlet çünkü ben geldim
Hakîkate hurâfeler engel mi
Göze alamadın, sanki engeldim
Yine uyuyakaldın koltuğunda
Bilirim, düşlerinde uyanığım
Çikolata kokulu yastığında
Sarılırım, yanağında yanağım
Öyle mahcûpsun, âhû gözlü mâhım
Gün, uyumanı bekler doğmak için
Erciyes'ten İstanbul'a semâhım
Bin günâhımı paklar yuğmak için
Vuslatın da bir kıymeti olmalı
Aramızda Anadolu yaylası
Bir avuçluk yanakları elmalı
Arkamızda bir köpek vaveylası
Temmuzoğlu
Öleceğiz, beklerken öleceğiz. Birini beklerken değil ama. Yarını beklerken meselâ... Ölümü beklerken öleceğiz. Beklenilen gelmeyince değil, olmayınca öleceğiz. Öleceğiz derken değil, her şey için erken öleceğiz.
Öleceğiz ve gölgemiz artık ne uzayacak ne de kısalacak. Ölülerin gölgesi olmaz. İnsanın ruhu, belki de gölgesidir. Bu yüzden mi ayaklarımızın altındadır yaşarken? Gölgemiz kaybolduğunda biz de öleceğiz. Karanlık, bizi öldürecek.
Telefonlar suratımıza kapatılınca değil, hiç açılmayınca öleceğiz. Gönderdiği mektup geri gelince ölmez kimse; yerine ulaşmayınca ölebilir ancak. Çünkü her şiirin ucunda bir ölüm vardır. Şiir okuyunca ölmeyeceğiz belki ama şairler ölünce biz de öleceğiz.
Hiç kimse tesâdüfen ölmez. Tevâfuk bizi öldürecek. Tanrı'ya söverken değil, onu severken öleceğiz. Nefret yaşatır, sevgi öldürür. Ölümüne seveceğiz. Ölümü, ne seveceğiz... Hiçbir zaman tam yaşayamadığımızdan eksik öleceğiz.
Biz, her zaman ilk önce kötü haberi duymak isteyeceğiz ve sonrasında iyi haberi beklerken öleceğiz. Öyleyse size bir iyi, bir de kötü haber… Kötüden başlıyorum: Öleceğiz.
Temmuzoğlu
12 Nisan 2016, 01.25, Mecidiyeköy
Kurumuş yapraklarına can suyu
Gözlerinde sakladığın o koyu
Acıya merhem olayım Manolya
Sesini sar sarmala, uyut beni
İçinde palazlandır, büyüt beni
Başımda seni bulayım Manolya
Hangi dağlardan uçurdun atını?
Niyetim rızana, memleketini
Söyle namazım kılayım Manolya
Hatırla eski mitleri*, uyan da
Beni aylak gezdiğim o rüyanda
Öldür, uykuya dalayım Manolya
Dedin ya: Zaman, başımızı eğer
Bozulacaksa her şey bir gün eğer
Üç gün yaşayıp öleyim** Manolya
Temmuzoğlu
5 Nisan 2016, 00.49, Mecidiyeköy
* Eski mitlere göre uykuya
dalamamak, başka birinin rüyasında uyanık olmaktan kaynaklanırmış.
** "Zamana bırakma
insan dediğin
Bir gün ölür üç gün yaşar Gülendam"
M. Bahadırhan Dinçaslan
(http://tonyukuk666.blogspot.com.tr/2014/09/gulendam.html)
